پوری غزل ↗

1. 1 قرابه‌بازِ دانا هش‌دار آبگینه·تا در میان نیفتد سودای کبر و کینه
2. 2 چون شیشه بشکنی جان بسیار پای یاران·مجروح و خسته گردد این خود بود کمینه
3. 3 وآنگه که مرهم آری سر را به عذر خاری·بر موزه محبت افتد هزار پینه
4. 4 بفزا شراب و خوش شو بیرون ز پنج و شش شو·مگذار ناخوشی را گرد سرای سینه
5. 5 نی زان شراب خاکی بل کز جهان پاکی·از دست حق رسیده بی‌واسطه قنینه
6. 6 در بزمگاه وحدت یابی هر آنچ خواهی·در رزمگاه محنت که آن نه و که این نه
7. 7 جانی که غم فزودی از شمس حق تبریز·نو نو طرب فزاید بی‌کهنه‌های دینه