پوری غزل ↗

1. 1 دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه·برداشته ربابی می‌زد یکی ترانه
2. 2 با زخمهٔ چو آتش می‌زد ترانه خوش·مست و خراب و دلکش از بادهٔ مغانه
3. 3 در پردهٔ عراقی می‌زد به نام ساقی·مقصود باده بودش ساقی بُدش بهانه
4. 4 ساقی ماه رویی در دست او سبویی·از گوشه‌ای درآمد بنهاد در میانه
5. 5 پر کرد جام اول زان بادهٔ مُشَعَل·در آب هیچ دیدی کآتش زند زبانه
6. 6 بر کف نهاده آن را از بهر دلستان را·آنگه بکرد سجده بوسید آستانه
7. 7 بستد نگار از وی اندرکشید آن می·شد شعله‌ها از آن می بر روی او دوانه
8. 8 می‌دید حسن خود را می‌گفت چشم بد را·نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه