دیوانِ شمس غزل ۲۴۰۶ بیت ۱۰ → پچھلا

دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۲۴۰۶

  1. دهان گشاد ضمیر و صلاح دین را گفت تویی حیات من ای دیدهٔ خدادیده

G2406:10

آپ کی زبان

آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:

اس بیت کی شرح

ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:

پوری غزل ↗

  1. 1 ایا دلی چو صبا ذوق صبح‌ها دیده·ز دیده مست شدی یا ز ذوق نادیده
  2. 2 گهی به بحر تحیر گهی به دامن کوه·کمر ببسته و در کوه کهربا دیده
  3. 3 ورای دیده و دل صد دریچه بگشاده·برون ز چرخ و زمین رفته صد سما دیده
  4. 4 چو جوششی و بخاری فتاد در دریا·ز لذت نظرش رست در قفا دیده
  5. 5 چو موج موج درآمیخت چشم با دریا·عجب عجب که همه بحر گشت یا دیده
  6. 6 به پیش دیده دو عالم چو دانه پیش خروس·چنین بود نظر پاک کبریادیده
  7. 7 نه طالب است و نه مطلوب آن که در توحید·صفات طالب و مطلوب را جدا دیده
  8. 8 اله را که شناسد؟ کسی که رست ز لا·ز لا که رست بگو: عاشق بلادیده
  9. 9 رموز لیس و فی جبتی بدانسته·هزار بار من این جبه را قبا دیده
  10. 10 دهان گشاد ضمیر و صلاح دین را گفت·تویی حیات من ای دیدهٔ خدادیده

ganjoor: sh2406 · public domain