دیوانِ شمس› غزل ۲۴۱۲› بیت ۶ → پچھلا · اگلا ←
دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۲۴۱۲
- مرا و خانه دل را چنان به یغما برد که میدود حسنک پابرهنه در خانه
G2412:6
آپ کی زبان
آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:
ai-draft · gemini-2.5-pro
اس بیت کی شرح
ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:
پوری غزل ↗
- 1 چو مست روی توام ای حکیم فرزانه·به من نگر تو بدان چشمهای مستانه
- 2 ز چشم مست تو پیچد دلم که دیوانه است·که جنس همدگر افتاد مست و دیوانه
- 3 دل خراب مرا بین خوشی به من بنگر·که آفتاب نظر خوش کند به ویرانه
- 4 بکن نظر که بدان یک نظر که درنگری·درختهای عجب سر کند ز یک دانه
- 5 دو چشم تو عجمی ترک و مست و خون ریزند·که میزند عجمی تیرهای ترکانه
- 6 مرا و خانه دل را چنان به یغما برد·که میدود حسنک پابرهنه در خانه
- 7 به باغ روی تو آییم و خانه برشکنیم·هزار خانه چو صحرا کنیم مردانه
- 8 صلاح دین تو چو ماهی و فارغی زین شرح·که فارغ است سر زلف حور از شانه
ganjoor: sh2412 · public domain