پوری غزل ↗

1. 1 عجب دلی که به عشق بت است پیوسته·عجبتر این که بتش پیش او است بنشسته
2. 2 بمال چشم دلا بهترک از این بنگر·مدو به هر طرف ای دل تو نیز آهسته
3. 3 دو کف به سوی دعا سوی بحر می‌رانی·نه گوهر تو به جیب تو است پیوسته
4. 4 خنک کسی که ورا دست گرد جیب بود·که او لطیف و سبک روح گشت و برجسته
5. 5 اگر چه هر طرفی بازگشت در طلبش·از آن طلب چو به خود وانگشت شد خسته
6. 6 میان گلبن دل جان بخسته از خاری·ببین دلا تو ز خاری هزار گلدسته
7. 7 میان دل چو برآید غبار و طبل و علم·هزار سنجق هستی ببین تو بشکسته
8. 8 بیا به شهر عدم درنگر در آن مستان·ببین ز خویش و هزاران چو خویش وارسته
9. 9 نهاده هر دو قدم شاد در سرای بقا·و زین بساط فنا هر دو دست خود شسته