غزل شمارهٔ ۲۴۶۶

✦ اس غزل کا مفہوم

کسی بھی بیت کو اس کے اپنے صفحے کے لیے کھولیے — مفہوم، شرح، مشکل الفاظ۔

1. G2466:1 ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیاده‌ایای که چو آفتاب و مه دست کرم گشاده‌ای
2. G2466:2 صبح که آفتاب خود سر نزده‌ست از زمینجام جهان نمای را بر کف جان نهاده‌ای
3. G2466:3 مهدی و مهتدی توی رحمت ایزدی تویروی زمین گرفته‌ای داد زمانه داده‌ای
4. G2466:4 مایه صد ملامتی شورش صد قیامتیچشمه مشک دیده‌ای جوشش خنب باده‌ای
5. G2466:5 سر نبرد هر آنک او سر کشد از هوای توز آنک به گردن همه بسته‌تر از قلاده‌ای
6. G2466:6 خیز دلا و خلق را سوی صبوح بانگ زنگرچه ز دوش بیخودی بی‌سر و پا فتاده‌ای
7. G2466:7 هر سحری خیال تو دارد میل سردهیدشمن عقل و دانشی فتنه مرد ساده‌ای
8. G2466:8 همچو بهار ساقیی همچو بهشت باقییهمچو کباب قوتی همچو شراب شاده‌ای
9. G2466:9 خیز دلا کشان کشان رو سوی بزم بی‌نشانعشق سواره‌ات کند گرچه چنین پیاده‌ای
10. G2466:10 ذره به ذره ای جهان جانب تو نظرکنانگوهر آب و آتشی مونس نر و ماده‌ای
11. G2466:11 این تن همچو غرقه را تا نکنی ز سر برونبند ردا و خرقه‌ای مرد سر سجاده‌ای
12. G2466:12 باده خامشانه خور تا برهی ز گفت و گویا حیوان ناطقی جمله ز نطق زاده‌ای
13. G2466:13 لطف نمای ساقیا دست بگیر مست راجانب بزم خویش کش شاه طریق جاده‌ای

ganjoor: sh2466 · public domain