پوری غزل ↗

1. 1 ای که به لطف و دلبری از دو جهان زیاده‌ای·ای که چو آفتاب و مه دست کرم گشاده‌ای
2. 2 صبح که آفتاب خود سر نزده‌ست از زمین·جام جهان نمای را بر کف جان نهاده‌ای
3. 3 مهدی و مهتدی توی رحمت ایزدی توی·روی زمین گرفته‌ای داد زمانه داده‌ای
4. 4 مایه صد ملامتی شورش صد قیامتی·چشمه مشک دیده‌ای جوشش خنب باده‌ای
5. 5 سر نبرد هر آنک او سر کشد از هوای تو·ز آنک به گردن همه بسته‌تر از قلاده‌ای
6. 6 خیز دلا و خلق را سوی صبوح بانگ زن·گرچه ز دوش بیخودی بی‌سر و پا فتاده‌ای
7. 7 هر سحری خیال تو دارد میل سردهی·دشمن عقل و دانشی فتنه مرد ساده‌ای
8. 8 همچو بهار ساقیی همچو بهشت باقیی·همچو کباب قوتی همچو شراب شاده‌ای
9. 9 خیز دلا کشان کشان رو سوی بزم بی‌نشان·عشق سواره‌ات کند گرچه چنین پیاده‌ای
10. 10 ذره به ذره ای جهان جانب تو نظرکنان·گوهر آب و آتشی مونس نر و ماده‌ای
11. 11 این تن همچو غرقه را تا نکنی ز سر برون·بند ردا و خرقه‌ای مرد سر سجاده‌ای
12. 12 باده خامشانه خور تا برهی ز گفت و گو·یا حیوان ناطقی جمله ز نطق زاده‌ای
13. 13 لطف نمای ساقیا دست بگیر مست را·جانب بزم خویش کش شاه طریق جاده‌ای