پوری غزل ↗

1. 1 ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنی·وی که دل تو چون حجر هان که قرابه نشکنی
2. 2 عشق درون سینه شد دل همه آبگینه شد·نرم درآ تو ای پسر هان که قرابه نشکنی
3. 3 هر که اسیر سر بود دانک برون در بود·خاصه که او بود دوسر هان که قرابه نشکنی
4. 4 آن صنم لطیف تو گرچه که شد حریف تو·دست به زلف او مبر هان که قرابه نشکنی
5. 5 تا نکنی شناس او از دل خود قیاس او·او دگر است و تو دگر هان که قرابه نشکنی
6. 6 چونک شوی تو مست او باده خوری ز دست او·آن نفسی است باخطر هان که قرابه نشکنی
7. 7 مست درون سینه‌ها بر سر آبگینه‌ها·نیک سبک تو برگذر هان که قرابه نشکنی
8. 8 حق چو نمود در بشر جمع شدند خیر و شر·خیره مشو در این خبر هان که قرابه نشکنی
9. 9 با تبریز شمس دین گرچه شدی تو همنشین·تا تو نلافی از هنر هان که قرابه نشکنی