پوری غزل ↗

1. 1 شنیدم کاشتری گم شد ز کردی در بیابانی·بسی اشتر بجست از هر سوی کرد بیابانی
2. 2 چو اشتر را ندید از غم بخفت اندر کنار ره·دلش از حسرت اشتر میان صد پریشانی
3. 3 در آخر چون درآمد شب بجست از خواب و دل پرغم·برآمد گوی مه تابان ز روی چرخ چوگانی
4. 4 به نور مه بدید اشتر میان راه استاده·ز شادی آمدش گریه به سان ابر نیسانی
5. 5 رخ اندر ماه روشن کرد و گفتا چون دهم شرحت·که هم خوبی و نیکویی و هم زیبا و تابانی
6. 6 خداوندا در این منزل برافروز از کرم نوری·که تا گم کرده خود را بیابد عقل انسانی
7. 7 شب قدر است در جانب چرا قدرش نمی‌دانی·تو را می‌شورد او هر دم چرا او را نشورانی
8. 8 تو را دیوانه کرده‌ست او قرار جانت برده‌ست او·غم جان تو خورده‌ست او چرا در جانش ننشانی
9. 9 چو او آب است و تو جویی چرا خود را نمی‌جویی·چو او مشک است و تو بویی چرا خود را نیفشانی