دیوانِ شمس› غزل ۲۵۶۱› بیت ۸ → پچھلا · اگلا ←
دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۲۵۶۱
- مسلمانان مسلمانان زبان پارسی گویم که نبود شرط در جمعی شکر خوردن به تنهایی
G2561:8
آپ کی زبان
آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:
ai-draft · gemini-2.5-pro
اس بیت کی شرح
ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:
پوری غزل ↗
- 1 مسلمانان مسلمانان مرا جانی است سودایی·چو طوفان بر سرم بارد از این سودا ز بالایی
- 2 مسلمانان مسلمانان به هر روزی یکی شوری·به کوی لولیان افتد از آن لولی سرنایی
- 3 مسلمانان مسلمانان ز جان پرسید کای سابق·ورای طور اندیشه حریفان را چه میپایی
- 4 مسلمانان مسلمانان بشویید از دل من دست·کز این اندیشه دادم دل به دست موج دریایی
- 5 مسلمانان مسلمانان خبر آن کارفرما را·که سخت از کار رفتم من مرا کاری بفرمایی
- 6 مسلمانان مسلمانان امانت دست من گیرید·که مستم ره نمیدانم بدان معشوق زیبایی
- 7 مسلمانان مسلمانان به کوی او سپاریدم·بر آن خاکم بخسپانید زان خاک است بینایی
- 8 مسلمانان مسلمانان زبان پارسی گویم·که نبود شرط در جمعی شکر خوردن به تنهایی
- 9 بیا ای شمس تبریزی که بر دست این سخن بیزی·به غیر تو نمیباید توی آنک همیبایی
ganjoor: sh2561 · public domain