پوری غزل ↗

1. 1 برجه که بهار زد صلایی·در باغ خرام چون صبایی
2. 2 از شاخ درخت گیر رقصی·وز لاله و که شنو صدایی
3. 3 ریحان گوید به سبزه رازی·بلبل طلبد ز گل نوایی
4. 4 از باد زند گیاه موجی·در بحر هوای آشنایی
5. 5 وز ابر که حامله‌ست از بحر·چون چشم عروس بین بکایی
6. 6 وز گریه ابر و خنده برق·در سنبل و سرو ارتقایی
7. 7 فخ شسته به پیش گوش قمری·کموزدش او بهانه‌هایی
8. 8 نرگس گوید به سوسن آخر·برگوی تو هجو یا ثنایی
9. 9 ای سوسن صدزبان فروخوان·بر مرغ حکایت همایی
10. 10 سوسن گوید خمش که مستم·از جام میی گران بهایی
11. 11 سرمستم و بیخودم مبادا·بجهد ز دهان من خطایی
12. 12 رو کن به شهی کز او بپوشید·اشکوفه بریشمین قبایی
13. 13 می‌گوید بید سرفشانان·رستیم ز دست اژدهایی
14. 14 ای سرو برای شکر این را·تو نیز چنین بکوب پایی
15. 15 ای جان و جهان به تو رهیدیم·ز اشکنجه جان جان نمایی
16. 16 از وسوسه چنین حریفی·وز دغدغه چنین دغایی
17. 17 زان دی که بسی قفا بخوردیم·رفت و بنمودمان قفایی
18. 18 ظاهر مشواد او که آمد·از شوم ظهور او خفایی
19. 19 خاموش کن و نظاره می‌کن·بی زحمت خوف در رجایی