پوری غزل ↗

1. 1 در فنای محض افشانند مردان آستی·دامن خود برفشاند از دروغ و راستی
2. 2 مرد مطلق دست خود را کی بیالاید به جان·آخر ای جان قلندر از چه پهلو خاستی
3. 3 سالکی جان مجرد بر قلندر عرضه داد·گفت در گوشش قلندر کان طرف می واستی
4. 4 کاین طرف هر چند سوزی در شرار عشق خویش·لیک هم مطلق نه‌ای زیرا که در غوغاستی
5. 5 در جمال لم یزل چشم ازل حیران شده·نی فزودی از دو عالم نی ز نفیش کاستی
6. 6 تو نه این جایی نه آن جا لیک عشاق از هوس·می‌کنند آن جا نظر کان جاستی آن جاستی
7. 7 ای که از الا تو لافیدی بدین زفتی مباش·چشم‌ها را پاک کن بنگر که هم در لاستی
8. 8 مرحبا جان عدم رنگ وجودآمیز خوش·فارغ از هست و عدم مر هر دو را آراستی
9. 9 پاکی چشمت نباشد جز شه تبریزیان·شمس دین گر او بخواهد لیک نی زان‌هاستی