پوری غزل ↗

1. 1 به شکرخنده اگر می‌ببرد جان ز کسی·می‌دهد جان خوشی پرطربی پرهوسی
2. 2 گه سحر حمله برد بر همه چون خورشیدی·گه به شب گشت کند بر دل و جان چون عسسی
3. 3 گه یکی تنگ شکربار کند بهر نثار·گه شود طوطی جان گر بچشد زان مگسی
4. 4 گه مدرس شود و درس کند بر سر صدر·تا شود کن فیکون صدر جهان مرتبسی
5. 5 گه دمد یک نفسی عیسی مریم سازد·تا گواه نفسش باشد عیسی نفسی
6. 6 گه خسی را بکشد سرمه جان در دیده·گه نماید دو جهان در نظرش همچو خسی
7. 7 متزمن نظری داری و هرچ آید پیش·هم بر آن چفسد و حمله نبرد پیش و پسی
8. 8 صالح او آمد و این هر دو جهان یک اشتر·ما همه نعره زنان زنگله همچون جرسی