پوری غزل ↗

1. 1 با من ای عشق امتحان‌ها می‌کنی·واقفی بر عجزم اما می‌کنی
2. 2 ترجمان سر دشمن می‌شوی·ظن کژ را در دلش جا می‌کنی
3. 3 هم تو اندر بیشه آتش می‌زنی·هم شکایت را تو پیدا می‌کنی
4. 4 تا گمان آید که بر تو ظلم رفت·چون ضعیفان شور و شکوی می‌کنی
5. 5 آفتابی ظلم بر تو کی کند·هر‌چه می‌خواهی ز بالا می‌کنی
6. 6 می‌کنی ما را حسود همدگر·جنگ ما را خوش تماشا می‌کنی
7. 7 عارفان را نقد شربت می‌دهی·زاهدان را مست فردا می‌کنی
8. 8 مرغ مرگ‌اندیش را غم می‌دهی·بلبلان را مست و گویا می‌کنی
9. 9 زاغ را مشتاق سرگین می‌کنی·طوطی خود را شکرخا می‌کنی
10. 10 آن یکی را می‌کِشی در کان و کوه·وین دگر را رو به دریا می‌کنی
11. 11 از ره محنت به دولت می‌کشی·یا جزای زلت ما می‌کنی
12. 12 اندر این دریا همه سود است و داد·جمله احسان و مواسا می‌کنی
13. 13 این سَر‌ِ نکته است پایانش تو گوی·گرچه ما را بی‌سر و پا می‌کنی