پوری غزل ↗

1. 1 آه از عشق جمال حوره‌ای·کو گرفت از عاشقانش دوره‌ای
2. 2 زندگیِ نوبه‌نو از کشتنش·صحتی تازه شد از رنجوره‌ای
3. 3 گر گهر داری ببین حال مرا·در تک دریا ز دریا دوره‌ای
4. 4 گفتم: ای عقلم کجایی؟ عقل گفت:·«چون شدم مِی، چون کنم انگوره‌ای؟!»
5. 5 جان بسوز و سرمه کن خاکسترش·تا نمانَد در دو عالم کوره‌ای
6. 6 تا کند جان‌های بی‌جان در سماع·گرد آن شهد ازل زنبوره‌ای
7. 7 تا کند آن شمس تبریزی به حق·جمله ویران‌هات را معموره‌ای