دیوانِ شمس› غزل ۲۹۳۶› بیت ۴ → پچھلا · اگلا ←
دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۲۹۳۶
- ای گل چرا نخندی کز هجر بازرستی ای ابر چون نگریی کز یار خود بریدی
G2936:4
آپ کی زبان
آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:
ai-draft · gemini-2.5-pro
اس بیت کی شرح
ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:
پوری غزل ↗
- 1 ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی·چیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی
- 2 خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی·همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی
- 3 ای فضل خوش چو جانی وز دیدهها نهانی·اندر اثر پدیدی در ذات ناپدیدی
- 4 ای گل چرا نخندی کز هجر بازرستی·ای ابر چون نگریی کز یار خود بریدی
- 5 ای گل چمن بیارا میخند آشکارا·زیرا سه ماه پنهان در خار میدویدی
- 6 ای باغ خوش بپرور این نورسیدگان را·کاحوال آمدنشان از رعد میشنیدی
- 7 ای باد شاخهها را در رقص اندرآور·بر یاد آن که روزی بر وصل میوزیدی
- 8 بنگر بدین درختان چون جمع نیکبختان·شادند ای بنفشه از غم چرا خمیدی
- 9 سوسن به غنچه گوید هر چند بسته چشمی·چشمت گشاده گردد کز بخت در مزیدی
ganjoor: sh2936 · public domain