پوری غزل ↗

1. 1 ای فصل باباران ما برریز بر یاران ما·چون اشک غمخواران ما در هجر دلداران ما
2. 2 ای چشم ابر این اشک‌ها می‌ریز همچون مشک‌ها·زیرا که داری رشک‌ها بر ماه رخساران ما
3. 3 این ابر را گریان نگر وان باغ را خندان نگر·کز لابه و گریه پدر رستند بیماران ما
4. 4 ابر گران چون داد حق از بهر لب خشکان ما·رطل گران هم حق دهد بهر سبکساران ما
5. 5 بر خاک و دشت بی‌نوا گوهرفشان کرد آسمان·زین بی‌نوایی می‌کشند از عشق طراران ما
6. 6 این ابر چون یعقوب من وان گل چو یوسف در چمن·بشکفته روی یوسفان از اشک افشاران ما
7. 7 یک قطره‌اش گوهر شود یک قطره‌اش عبهر شود·وز مال و نعمت پر شود کف‌های کف خاران ما
8. 8 باغ و گلستان ملی اشکوفه می‌کردند دی·زیرا که ابریق از پگه خوردند خماران ما
9. 9 بربند لب همچون صدف مستی میا در پیش صف·تا بازآیند این طرف از غیب هشیاران ما