پوری غزل ↗

1. 1 روی من از روی تو دارد صد روشنی·جان من از جان تو یابد صد ایمنی
2. 2 آهن هستی من صیقل عشقش چو یافت·آینه کون شد رفت از او آهنی
3. 3 مرغ دلم می‌طپید هیچ سکونی نداشت·مسکن اصلیش دید یافت در او ساکنی
4. 4 ندْهد بی‌چشم تو چشم من آینگی·ندْهد بی‌روز تو روزن من روزنی
5. 5 چشم منش چون بدید گفت که نور منی·جان منش چون بدید گفت که جان منی
6. 6 صبر از آن صبر کرد شکر شکر تو دید·فقر از آن فخر شد کز تو شود او غنی
7. 7 گاه منم بر درت حلقهٔ در می‌زنم·گاه توی در برم حلقهٔ دل می‌زنی
8. 8 باد صبا سوی عشق این دو رسالت ببر·تا شوم از سعی تو پاک ز تردامنی
9. 9 هست مرا همچو نی وام کمر بستنی·هست تو را همچو نی وام شکر دادنی
10. 10 ای دل در ما گریز از من و ما محو شو·زانک بریدی ز ما گر نبری از منی
11. 11 دانه شیرین به سنگ گفت چو من بشکنم·مغز نمایم ولیک وای چو تو بشکنی