پوری غزل ↗

1. 1 رو که به مهمان تو می‌نروم ای اخی·بست مرا از طعام دود دل مطبخی
2. 2 رزق جهان می‌دهد خویش نهان می‌کند·گاه وصال او بخیل در زر و مال او سخی
3. 3 مال و زرش کم ستان جان بده از بهر جان·مذهب سردان مگیر یخ چه کند جز یخی
4. 4 قسمت آن باردان مایده و نان گرم·قسمت این عاشقان مملکت و فرخی
5. 5 قسمت قسام بین هیچ مگو و مچخ·کار بتر می‌شود گر تو در این می‌چخی
6. 6 جنتی دل فروز دوزخیی خوش بسوز·چند میان جهان مانده در برزخی
7. 7 سوی بتان کم نگر تا نشوی کوردل·کور شود از نظر چشم سگ مسلخی
8. 8 زلف بتان سلسله‌ست جانب دوزخ کشد·ظاهر او چون بهشت باطن او دوزخی
9. 9 لیک عنایات حق هست طبق بر طبق·کو برهاند ز دام گرچه اسیر فخی
10. 10 جانب تبریز رو از جهت شمس دین·چند در این تیرگی همچو خسان می‌زخی