پوری غزل ↗

1. 1 سلمک الله نیست مثل تو یاری·نیست نکوتر ز بندگی تو کاری
2. 2 ای دل گفتی که یار غار منست او·هیچ نگنجد چنین محیط به غاری
3. 3 عاشق او خرد نیست زانک نخسبد·بر سر آن گنج غیب هر نره ماری
4. 4 ذره به ذره کنار شوق گشادست·گرچه نگنجد نگار ما به کناری
5. 5 آن شکرستان رسید تا نگذارد·سرکه فروشنده‌ای و غوره فشاری
6. 6 جوی فراتی روان شدست از این سو·کاین همه جان‌ها ز آب اوست بخاری
7. 7 از سر مستی پریر گفتم او را·کار مرا این زمان بده تو قراری
8. 8 خنده شیرین زد و ز شرم برافروخت·ماه غریب از چو من غریب شماری
9. 9 گفت مخور غم که زرد و خشک نماند·باغ تو با این چنین لطیف بهاری
10. 10 هفت فلک ز آتش منست چو دودی·هفت زمین در ره منست غباری
11. 11 دام جهان را هزار قرن گذشتست·درخور صیدم نیامدست شکاری
12. 12 هم به کنار آمد این زمانه و دورش·عاشق مستی ز ما نیافت کناری
13. 13 این مه و خورشید چون دو گاو خراسند·روز چرایی و شب اسیر شیاری
14. 14 جمع خرانی نگر که گاوپرستند·یاوه شدستند بی‌شکال و فساری
15. 15 رو به خران گو که ریش گاو بریزاد·توبه کنید و روید سوی مطاری
16. 16 تا که شود هر خری ندیم مسیحی·وحی پذیرنده‌ای و روح سپاری
17. 17 از شش و از پنج بگذرید و ببینید·شهره حریفان و مقبلانه قماری
18. 18 چون به خلاصه رسید تا که بگویم·سوخت لبم را ز شوق دوست شراری
19. 19 ماند سخن در دهان و رفت دل من·جانب یاران به سوی دور دیاری