پوری غزل ↗

1. 1 هزار جان مقدس هزار گوهر کانی·فدای جاه و جمالت که روح بخش جهانی
2. 2 چه روح‌ها که فزایی چه حلقه‌ها که ربایی·چو ماه غیب نمایی ز پرده‌های نهانی
3. 3 چو در غزا تو بتازی ز بحر گرد برآری·هزار بحر بجوشد چو قطره‌ای بچکانی
4. 4 توی ز کون گزیده توی گشایش دیده·به یک نظر تو ببخشی سعادت دوجهانی
5. 5 کژی که هست جهان را چو تیر راست کن آن را·بکش کمان زمان را که سخت سخته کمانی
6. 6 نه چرخ زهر چشاند نه ترس و خوف بماند·چو دل ثنای تو خواند که شاه امن و امانی
7. 7 به چرخ سینه برآیی هزار ماه نمایی·یکی بدان که تو اینی یکی بدان که تو آنی
8. 8 تو راست چرخ چو چاکر تو مه نباشی و اختر·هزار ماه منور ز آستین بفشانی
9. 9 تو شمس مفخر تبریز به خواجگی چو نشینی·صد آفتاب زمان را چو بندگان بنشانی