پوری غزل ↗

1. 1 رهید جان دوم از خودی و از هستی·شده‌ست صید شهنشاه خویش در مستی
2. 2 زهی وجود که جان یافت در عدم ناگاه·زهی بلند که جان گشت در چنین پستی
3. 3 درست گشت مرا آنچ من ندانستم·چو در درستی ای مه مرا تو بشکستی
4. 4 چو گشت عشق تو فصاد و اکحلم بگشاد·چو خون بجستم از تن زهی سبک دستی
5. 5 طبیب فقر بجست و گرفت گوش دلم·که مژده ده که ز رنج وجود وارستی
6. 6 ز انتظار رهیدی که کی صبا بوزد·نه بحر را تو زبونی نه بسته شستی
7. 7 ز شمس تبریز این جنس‌ها بخر بفروش·ز نقدهاش چو آن کیسه بر کمر بستی