پوری غزل ↗

1. 1 بگو به جان مسافر ز رنج‌ها چونی·ز رنج‌های جهان و ز رنج ما چونی
2. 2 تو همچو عیسی و اندیشه‌ها جهودانند·ز مکر و فعل جهودان بگو مرا چونی
3. 3 ز دشمنان و ز بیگانگان زیانت نیست·که از دو چشم تو دورند ز آشنا چونی
4. 4 ایا کسی که خوشی با وفا و صحبت خلق·بپرسمت ز وفاهای بی‌وفا چونی
5. 5 تو همچو مرغ ز باز اجل گریزانی·ز ترس و جهد بریدن در این هوا چونی
6. 6 اجل حیات توست ار چه صورتش مرگست·اگر نه غافلی از وی گریزپا چونی