پوری غزل ↗

1. 1 رضیت بما قسم‌الله لی·و فوضت امری دلی خالقی
2. 2 لقد احسن‌الله فیما مضی·کذالک یحسن فیما بقی
3. 3 ایا ساقی جان هر متقی·بگردان چو مردان، می راوقی
4. 4 بخر جان و دلرا ز اندیشها·که بر جانها حاکم مطلقی
5. 5 بهشت رخت گر تجلی کند·نه دوزخ بماند، نه در وی شقی
6. 6 اگر تو گریزی ز ما، سابقی·ور از تو گریزیم، تولا حقی
7. 7 میان شب و روز فرقی نماند·چو ماهت نه غربیست، نی مشرقی
8. 8 به صد لابه مخمور را می دهی·کی دیدست ساقی بدین مشفقی؟!
9. 9 شراب سخن بخش رقاص کن·که گردد کلوخ از تفش منطقی
10. 10 چو حق گول جستست و قلب سلیم·دلا زیرکی می‌کنی؟ احمقی
11. 11 ز فکرت دل و جان گر آرام داشت·چرا رفت در سکر و در موسقی؟!
12. 12 تو تنها چرایی اگر خوش خویی؟!·تو عذرا چرایی اگر وامقی؟!
13. 13 جعل وش ز گل خویشتن در کشی·همان چرک می‌کش، بدان لایقی
14. 14 همه خارکس دان، اگر پادشاست·بجز خار خار، و غم عاشقی
15. 15 خمش کن، ببین حق را فتح باب·چهددر فکرت نکتهٔ مغلقی؟!