پوری غزل ↗

1. 1 صنما خرگه توم که بسازی و برکنی·قلمی‌ام به دست تو که تراشی و بشکنی
2. 2 منم آن شقه علم که گهم سرنگون کنی·و گهی بر فراز کوه برآری و برزنی
3. 3 منم آن ذره هوا که در این نور روزنم·سوی روزن از آن روم که تو بالای روزنی
4. 4 هله ذره مگو مرا چو جهان گیر خود مرا·دو جهان بی‌تو آفتاب کجا یافت روشنی
5. 5 همگی پوستم هله تو مرا مغز نغز گیر·همه خشک‌اند مغزها چو نبخشی تو روغنی
6. 6 اگرم شاه و بی‌توام چه دروغست ما و من·و گرم خاک و با توام چه لطیفست آن منی
7. 7 به تو نالم تو گوییم که تو را دور کرده‌ام·که ببینم در این هوا که تو ذره چه می‌کنی
8. 8 به یکی ذره آفتاب چرا مشورت کند·تو بکش هم تو زنده کن بکن ای دوست گردنی
9. 9 تو چه می داده‌ای به دل که چپ و راست می‌فتد·و گهی نی چپ و نه راست و نه ترس و نه ایمنی