پوری غزل ↗

1. 1 صنما بر همه جهان تو چو خورشید سروری·قمرا می‌رسد تو را که به خورشید بنگری
2. 2 همه عالم چو جان شود همگی گلستان شود·شکم خاک کان شود چو تو بر خاک بگذری
3. 3 تن من همچو رشته شد به دلم مهر کشته شد·چو به سر این نوشته شد نبود کار سرسری
4. 4 چو سحر پرده می‌درد تو پس پرده می‌روی·چو به شب پرده می‌کشد تو به شب پرده می‌دری
5. 5 صنما خاک پای خود تو مرا سرمه وام ده·که نظر در تو خیره شد که تو خورشیدمنظری
6. 6 رخ خوبان این جهان همه ابرست و تو مهی·سر شاهان این جهان همه پایست و تو سری
7. 7 چو درآمد خیال تو مه نو تیره شد بگفت·چه عجب گر تو روشنی که از او آب می‌خوری