پوری غزل ↗

1. 1 قرار زندگانی آن نگارست·کز او آن بی‌قراری برقرارست
2. 2 مرا سودای تو دامن گرفته‌ست·که این سودا نه آن سودای پارست
3. 3 منم سوزان در آتش‌های نو نو·مرا با یارکان اکنون چه کارست
4. 4 همی‌نالد درون از بی‌قراری·بدان ماند که آن جان نگارست
5. 5 چو از یاری تو را جان خسته گردد·نمی‌داند که اندر جانش خارست
6. 6 تو در جویی و خارت می‌خراشد·نمی‌دانی که خاری در سرا رست
7. 7 گریزان شو از آن خار و به گل رو·که شمس الدین تبریزی بهارست