دیوانِ شمس› غزل ۳۷۶› بیت ۸ → پچھلا · اگلا ←
دیوانِ شمس · غزل شمارهٔ ۳۷۶
- گویی که خدای عالمی نو در عالم کهنه آفریدهست
G376:8
آپ کی زبان
آپ کی زبان میں ابھی کوئی مفہوم دستیاب نہیں — یہ پوری غزل کے لیے ایک ساتھ تیار کیا جاتا ہے:
ai-draft · gemini-2.5-pro
اس بیت کی شرح
ابھی لکھی نہیں گئی — اس غزل کے سیاق میں اس بیت کا گہرا مطالعہ:
پوری غزل ↗
- 1 امروز جنون نو رسیدهست·زنجیر هزار دل کشیدهست
- 2 امروز ز کندهای ابلوج·پهلوی جوالها دریدهست
- 3 باز آن بدوی به هجدهای قلب·آن یوسف حسن را خریدهست
- 4 جانها همه شب به عز و اقبال·در نرگس و یاسمن چریدهست
- 5 تا لاجرم از بگاه هر جان·چالاک و لطیف و برجهیدهست
- 6 امروز بنفشه زار و لاله·از سنگ و کلوخ بردمیدهست
- 7 بشکفت درخت در زمستان·در بهمن میوهها پزیدهست
- 8 گویی که خدای عالمی نو·در عالم کهنه آفریدهست
- 9 ای عارف عاشق این غزل گو·کت عشق ز عاشقان گزیدهست
- 10 بر چهره چون زر تو گازیست·آن سیمبرت مگر گزیدهست
- 11 شاید که نوازد آن دلی را·کاندر غم او بسی طپیدهست
- 12 خاموش و تفرج چمن کن·کامروز نیابت دو دیدهست
ganjoor: sh376 · public domain