پوری غزل ↗

1. 1 هر که بالا‌ست مر او را چه غم است؟·هر که آنجاست مر او را چه غم است؟
2. 2 که از این سو همه جان‌ست و حیات·که از این سو همه لطف و کرم است
3. 3 خود از این سو که نه سوی‌ست و نه جا·قدم اندر قدم اندر قدم‌ست
4. 4 این عدم خود چه مبارک جای‌ست·که مدد‌های وجود از عدم‌ست
5. 5 همه دل‌ها نگران سوی عدم·این عدم نیست که باغ ارم‌ست
6. 6 این همه لشکر اندیشهٔ دل·ز سپاهان عدم یک علم‌ست
7. 7 ز تو تا غیب هزاران سال‌ست·چو روی از ره دل یک قدم‌ست