پوری غزل ↗

1. 1 آب زنید راه را، هین که نگار می‌رسد·مژده دهید باغ را، بوی بهار می‌رسد
2. 2 راه دهید یار را، آن مه دَه چهار را·کز رخ نوربخش او، نور نثار می‌رسد
3. 3 چاک شُدَست آسمان، غلغله‌ای است در جهان·عنبر و مشک می‌دمد، سنجق یار می‌رسد
4. 4 رونق باغ می‌رسد، چشم و چراغ می‌رسد·غم به کناره می‌رود، مه به کنار می‌رسد
5. 5 تیر روانه می‌رود، سوی نشانه می‌رود·ما چه نشسته‌ایم پس، شه ز شکار می‌رسد
6. 6 باغ سلام می‌کند، سرو قیام می‌کند·سبزه پیاده می‌رود، غنچه سوار می‌رسد
7. 7 خلوتیان آسمان، تا چه شراب می‌خورند·روح خراب و مست شد، عقل خمار می‌رسد
8. 8 چون برسی به کوی ما، خامشی است خوی ما·زان که ز گفت و گوی ما، گرد و غبار می‌رسد