پوری غزل ↗

1. 1 دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود·جان ز لبت چو می‌کشد خیره و لب گزان بود
2. 2 تن برود به پیش دل کاین همه را چه می‌کنی·گوید دل که از مهی کز نظرت نهان بود
3. 3 جز رخ دل نظر مکن جز سوی دل گذر مکن·زانک به نور دل همه شعله آن جهان بود
4. 4 شیخ شیوخ عالمست آن که تو راست نومرید·آن که گرفت دست تو خاصبک زمان بود
5. 5 دل به میان چو پیر دین حلقه تن به گرد او·شاد تنی که پیر دل شسته در آن میان بود
6. 6 راز دل تو شمس دین در تبریز بشنود·دور ز گوش و جان او کز سخنت گران بود