پوری غزل ↗

1. 1 صلا یا ایها العشاق کان مه رو نگار آمد·میان بندید عشرت را که یار اندر کنار آمد
2. 2 بشارت می پرستان را که کار افتاد مستان را·که بزم روح گستردند و باده بی‌خمار آمد
3. 3 قیامت در قیامت بین نگار سروقامت بین·کز او عالم بهشتی شد هزاران نوبهار آمد
4. 4 چو او آب حیات آمد چرا آتش برانگیزد·چو او باشد قرار جان چرا جان بی‌قرار آمد
5. 5 درآ ساقی دگرباره بکن عشاق را چاره·که آهوچشم خون خواره چو شیر اندر شکار آمد
6. 6 چو کار جان به جان آمد ندای الامان آمد·که لشکرهای عشق او به دروازه حصار آمد
7. 7 رود جان بداندیشش به شمشیر و کفن پیشش·که هر که از عشق برگردد به آخر شرمسار آمد
8. 8 نه اول ماند و نی آخر مرا در عشق آن فاخر·که عاشق همچو نی آمد و عشق او چو نار آمد
9. 9 اگر چه لطف شمس الدین تبریزی گذر دارد·ز باد و آب و خاک و نار جان هر چهار آمد