پوری غزل ↗

1. 1 برون شو ای غم از سینه، که لطف یار می‌آید·تو هم ای دل ز من گم شو، که آن دلدار می‌آید
2. 2 نگویم یار را شادی که از شادی گذشتست او·مرا از فرط عشق او، ز شادی عار می‌آید
3. 3 مسلمانان مسلمانان، مسلمانی ز سر گیرید·که کفر از شرم یار من، مسلمان‌وار می‌آید
4. 4 برو ای شُکر کاین نعمت، ز حدّ شُکر بیرون شد·نخواهم صبر گرچه او، گهی هم کار می‌آید
5. 5 رَوید ای جمله صورت‌ها، که صورت‌های نو آمد·عَلَم‌هاتان نگون گردد، که آن بسیار می‌آید
6. 6 دَر و دیوار این سینه، همی‌دَرَّد ز انبوهی·که اندر دَر نمی‌گنجد، پس از دیوار می‌آید