پوری غزل ↗

1. 1 خواب از پی آن آید تا عقل تو بستاند·دیوانه کجا خسبد دیوانه چه شب داند
2. 2 نی روز بود نی شب در مذهب دیوانه·آن چیز که او دارد او داند و او داند
3. 3 از گردش گردون شد روز و شب این عالم·دیوانه آن جا را گردون بنگر داند
4. 4 گر چشم سرش خسپد بی‌سر همه چشم است او·کز دیده جان خود لوح ازلی خواند
5. 5 دیوانگی ار خواهی چون مرغ شو و ماهی·با خواب چو همراهی آن با تو کجا ماند
6. 6 شب‌رو شو و عیاری در عشق چنان یاری·تا باز شود کاری زان طره که بفشاند
7. 7 دیوانه دگر سان‌ست او حامله جان است·چشمش چو به جانان است حملش نه بدو ماند
8. 8 زین شرح اگر خواهی از شمس حق و شاهی·تبریز همه عالم زو نور نو افشاند