پوری غزل ↗

1. 1 ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند·هر مرادی که بودشان همه در بر گیرند
2. 2 جان و دل را چو به پیک در تو بسپارند·جان باقی خوش شاد معطر گیرند
3. 3 بندگانند تو را کز تو تویشان مقصود·پای در راه تو بنهند و کم سر گیرند
4. 4 ترک این شرب بگویند در این روزی چند·عوض شرب فنا شربت کوثر گیرند
5. 5 چون ستاره شب تاریک پی مه گردند·چو مه چارده رخسار منور گیرند
6. 6 گر بمانند یتیم از پدر و مادر خاک·پدر و مادر روحانی دیگر گیرند
7. 7 چون ببینند که تن لقمه گورست یقین·جان و دل زفت کنند و تن لاغر گیرند
8. 8 بس کن این لکلک گفتار رها کن پس از این·تا سخن‌ها همه از جان مطهر گیرند