پوری غزل ↗

1. 1 اندک اندک جمع مستان می‌رسند·اندک اندک می پرستان می‌رسند
2. 2 دلنوازان نازنازان در ره اند·گلعذاران از گلستان می‌رسند
3. 3 اندک اندک زین جهان هست و نیست·نیستان رفتند و هستان می‌رسند
4. 4 جمله دامن‌های پرزر همچو کان·از برای تنگدستان می‌رسند
5. 5 لاغرانِ خسته از مرعای عشق·فربهان و تندرستان می‌رسند
6. 6 جان پاکان چون شعاع آفتاب·از چنان بالا به پستان می‌رسند
7. 7 خرم آن باغی که بهر مریمان·میوه‌های نو زمستان می‌رسند
8. 8 اصلشان لطفست و هم واگشت لطف·هم ز بستان سوی بستان می‌رسند