پوری غزل ↗

1. 1 روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود·جان نبرد خود ز شیر روبه کور و کبود
2. 2 قاصد ره داد شیر ور نه که باور کند·این چه که روباه لنگ دنبه ز شیری ربود
3. 3 گفت که گرگی بخورد یوسف یعقوب را·شیر فلک هم بر او پنجه نیارد گشود
4. 4 هر نفس الهام حق حارس دل‌های ماست·از دل ما کی برد میمنه دیو حسود
5. 5 دست حق آمد دراز با کف حق کژ مباز·در ره حق هر که کاشت دانهٔ جو، جو درود
6. 6 هر که تو را کرد خوار رو به خدایش سپار·هر کی بترساندت روی به حق آر زود
7. 7 غصه و ترس و بلا هست کمند خدا·گوش کشان آردت رنج به درگاه جود
8. 8 یارب و یارب کنان روی سوی آسمان·آب ز دیده روان بر رخ زردت چو رود
9. 9 سبزه دمیده ز آب بر دل و جان خراب·صبح گشاده نقاب ذلک یوم الخلود
10. 10 گر سر فرعون را درد بدی و بلا·لاف خدایی کجا دردهدی آن عنود
11. 11 چون دم غرقش رسید گفت اقل العبید·کفر شد ایمان و دید چونک بلا رو نمود
12. 12 رنج ز تن برمدار در تک نیلش درآر·تا تن فرعون وار پاک شود از جحود
13. 13 نفس به مصرست امیر در تک نیلست اسیر·باش بر او جبرئیل دود برآور ز عود
14. 14 عود بخیلست او بو نرساند به تو·راز نخواهد گشا تا نکشد نار و دود
15. 15 مفخر تبریز گفت شمس حق و دین نهفت·رو ترش از توست عشق سرکه نشاید فزود