پوری غزل ↗

1. 1 درخت و برگ برآید ز خاک این گوید·که «خواجه هر چه بکاری تو را همان روید»
2. 2 تو را اگر نفسی ماند جز که عشق مکار·که چیست قیمت مردم؟ هر آنچ می‌جوید
3. 3 بشو دو دست ز خویش و بیا به خوان بنشین·که آب بهر وی آمد که دست و رو شوید
4. 4 زهی سلیم که معشوق او به خانه اوست·به سوی خانه نیاید؛ گزاف می‌پوید
5. 5 به سوی مریم آید دوانه گر عیسی‌ست·وگر خر است بهل تا کمیز خر بوید
6. 6 کسی که همره ساقی‌ست چون بود هشیار؟·چرا نباشد لمتر؟ چرا نیفزوید؟
7. 7 کسی که کان عسل شد ترش چرا باشد؟·کسی که مرده ندارد بگو چرا موید؟
8. 8 تو را بگویم پنهان که گل چرا خندد·که گلرخیش به کف گیرد و بینبوید
9. 9 بگو غزل که به صد قرن خلق این خوانند·نسیج را که خدا بافت آن نفرسوید