پوری غزل ↗

1. 1 کسی که عاشق آن رونق چمن باشد·عجب مدار که در بی‌دلی چو من باشد
2. 2 حدیث صبر مگویید صبر را ره نیست·در آن دلی که بدان یار ممتحن باشد
3. 3 چو عشق سلسله خویش را بجنباند·جنون عقل فلاطون و بوالحسن باشد
4. 4 به جان عشق که جانی ز عشق جان نبرد·وگر درونه صد برج و صد بدن باشد
5. 5 اگر چو شیر شوی عشق شیرگیر قویست·وگرچه پیل شوی عشق کرکدن باشد
6. 6 وگر به قعر چهی درروی برای گریز·چو دلو گردن از او بسته رسن باشد
7. 7 وگر چو موی شوی موی می‌شکافد عشق·وگر کباب شوی عشق بابزن باشد
8. 8 امان عالم عشقست و معدلت هم از اوست·وگرچه راهزن عقل مرد و زن باشد
9. 9 خموش کن که سخن را وطن دمشق دلست·مگو غریب ورا کش چنین وطن باشد