پوری غزل ↗

1. 1 مها به دل نظری کن که دل تو را دارد·که روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد
2. 2 ز شادی و ز فرح در جهان نمی‌گنجد·که چون تو یار دلارام خوش لقا دارد
3. 3 همی‌رسد به گریبان آسمان دستش·که او چو سایه ز ماه تو مقتدا دارد
4. 4 به آفتاب تو آن را که پشت گرم شود·چرا دلیر نباشد حذر چرا دارد
5. 5 چرا به پنجه کمرگاه کوه را نکشد·کسی که ز اطلس عشق خوشت قبا دارد
6. 6 تو خود جفا نکنی ور کنی جفا بر دل·بکن بکن که به کردار تو رضا دارد
7. 7 چرا نباشد راضی بدان جفای لطیف·که او طراوت آب و دم صبا دارد
8. 8 در آتش غم تو همچو عود عطاریست·دل شریف که او داغ انبیا دارد
9. 9 خمش خمش که سخن آفرین معنی بخش·برون گفت سخن‌های جان فزا دارد