پوری غزل ↗

1. 1 عاشقانی که باخبر میرند·پیش معشوق چون شکر میرند
2. 2 از الست آب زندگی خوردند·لاجرم شیوه دگر میرند
3. 3 چونک در عاشقی حشر کردند·نی چو این مردم حشر میرند
4. 4 از فرشته گذشته‌اند به لطف·دور از ایشان که چون بشر میرند
5. 5 تو گمان می‌بری که شیران نیز·چون سگان از برون در میرند
6. 6 بدود شاه جان به استقبال·چونک عشاق در سفر میرند
7. 7 همه روشن شوند چون خورشید·چونک در پای آن قمر میرند
8. 8 عاشقانی که جان یک دگرند·همه در عشق همدگر میرند
9. 9 همه را آب عشق بر جگر است·همه آیند و در جگر میرند
10. 10 همه هستند همچو در یتیم·نه بر مادر و پدر میرند
11. 11 عاشقان جانب فلک پرند·منکران در تک سقر میرند
12. 12 عاشقان چشم غیب بگشایند·باقیان جمله کور و کر میرند
13. 13 و آنک شب‌ها نخفته‌اند ز بیم·جمله بی‌خوف و بی‌خطر میرند
14. 14 و آنک این جا علف پرست بدند·گاو بودند و همچو خر میرند
15. 15 و آنک امروز آن نظر جستند·شاد و خندان در آن نظر میرند
16. 16 شاهشان بر کنار لطف نهد·نی چنین خوار و محتضر میرند
17. 17 و انک اخلاق مصطفی جویند·چون ابوبکر و چون عمر میرند
18. 18 دور از ایشان فنا و مرگ ولیک·این به تقدیر گفتم ار میرند