پڑھیے› دفتر ۴› حصہ ۱۳۴ → پچھلا · اگلا ←
بخش ۱۳۴ - باقی قصهٔ موسی علیهالسلام
موسیٰ علیہ السلام کی کہانی کا بقیہ
- M4:3571 کآمدش پیغامْ از وحی مهمکه کژی بگذار اکنون فَاْسْتَقِم
- M4:3572 این درخت تنْ عصای موسیٖ استکه امرش آمد که بیندازش ز دست
- M4:3573 تا ببینی خیر او و شرّ اوبعد از آن بر گیر او را ز امر هُو
- M4:3574 پیش از افکندن نبود او غیرِ چوبچون به امرش بر گرفتی گشت خوب
- M4:3575 اول او بُد برگافشان بَرّه راگشت مُعْجِزْ آن گروه غَرّه را
- M4:3576 گشت حاکم بر سَر فرعونیانآبشان خون کرد و کف بر سر زنان
- M4:3577 از مزارعْشان برآمد قحط و مرگاز ملخهایی که میخوردند برگ
- M4:3578 تا بر آمد بیخود از موسی دعاچون نظر افتادش اندر منتها
- M4:3579 کاین همه اعجاز و کوشیدن چراستچون نخواهند این جماعت گشتْ راست
- M4:3580 امر آمد که اتّباع نوح کنتَرک پایانبینیِ مشروح کن
- M4:3581 زان تغافل کن چو داعیِّ رهیامر بَلِّغْ هست نَبْوَد آن تُهی
- M4:3582 کمترین حِکمت کزین الحاح توجلوه گردد آن لجاج و آن عُتُوّْ
- M4:3583 تا که ره بنمودن و اِضلالِ حقفاش گردد بر همه اهل و فِرَق
- M4:3584 چونکه مقصود از وجودْ اظهار بودبایدش از پند و اغوا آزمود
- M4:3585 دیوْ اِلحاحِ غِوایت میکندشیخْ اِلحاح هدایت میکند
- M4:3586 چون پیاپی گشت آن امرِ شَجوننیل میآمد سراسرْ جُمله خون
- M4:3587 تا به نَفْسِ خویشْ فرعون آمدشلابه میکردش دو تا گشته قَدَش
- M4:3588 کآن چه ما کردیم ای سلطانْ مکننیست ما را روی ایراد سخن
- M4:3589 پاره پاره گردمت فرمانپذیرمن به عزّت خوگَرَم سختم مگیر
- M4:3590 هین بجنبان لب به رحمت ای امینتا ببندد این دهانهی آتشین
- M4:3591 گفت یا رب میفریبد او مرامیفریبد او فریبندهی ترا
- M4:3592 بشنوم یا من دَهَم هم خُدعهاشتا بداند اصل را آن فرعکُش
- M4:3593 که اصل هر مَکری و حیلت پیش ماستهر چه بر خاکستْ اصلش از سَماست
- M4:3594 گفت حق آن سگ نیرزد هم به آنپیش سگ انداز از دور استخوان
- M4:3595 هین بجنبان آن عصا تا خاکهاوا دهد هرچه ملخ کردش فنا
- M4:3596 وان ملخها در زمانْ گردد سیاهتا ببیند خلقْ تبدیل اِلٰه
- M4:3597 که سببها نیست حاجت مَر مراآن سبب بهر حجابست و غِطا
- M4:3598 تا طبیبی خویش بر دارو زَنَدتا مُنَجِّم رو به اِستاره کُنَد
- M4:3599 تا منافق از حریصی بامدادسوی بازار آید از بیم کساد
- M4:3600 بندگی ناکرده و ناشُسته رویلقمهی دوزخ بگشته لقمهجوی
- M4:3601 آکِل و مَأکول آمد جانِ عامهمچو آن برّهی چَرَّنده از حُطام
- M4:3602 میچرد آن بَرّه و قَصّابْ شادکو برای ما چَرَد برگ مراد
- M4:3603 کار دوزخ میکنی در خوردنیبهر او خود را تو فَربه میکنی
- M4:3604 کار خود کن روزی حکمت بِچَرتا شود فَربه دلِ با کَرّ و فَرّ
- M4:3605 خوردن تن مانع این خوردنستجان چو بازرگان و تن چون رهزنست
- M4:3606 شمع تاجر آنگهست افروختهکه بود رهزن چو هیزم سوخته
- M4:3607 که تو آن هوشی و باقی هوشپوشخویشتن را گم مکن یاوه مکوش
- M4:3608 دان که هر شهوت چو خَمرست و چو بنگپردهٔ هوشست وعاقل زوست دنگ
- M4:3609 خَمْرْ تنها نیست سرمستیِّ هوشهر چه شهوانیست بندد چشم و گوش
- M4:3610 آن بلیس از خمر خوردن دور بودمست بود او از تکبر وز جحود
- M4:3611 مست آن باشد که آن بیند که نیستزر نماید آنچه مس و آهنیست
- M4:3612 این سخن پایان ندارد موسیالب بجنبان تا برون روژد گیا
- M4:3613 همچنان کرد و هم اندر دم زمینسبز گشت از سنبل و حب ثمین
- M4:3614 اندر افتادند در لوت آن نفرقحط دیده مرده از جوع البقر
- M4:3615 چند روزی سیر خوردند از عطاآن دمی و آدمی و چارپا
- M4:3616 چون شکم پر گشت و بر نعمت زدندوآن ضرورت رفت پس طاغی شدند
- M4:3617 نفس فرعونیست هان سیرش مکنتا نیارد یاد از آن کفر کهن
- M4:3618 بی تَف آتش نگردد نفس خوبتا نشد آهن چو اخگر هین مکوب
- M4:3619 بیمجاعت نیست تن جنبشکنانآهن سردیست میکوبی بدان
- M4:3620 گر بگرید ور بنالد زار زاراو نخواهد شد مسلمان هوش دار
- M4:3621 او چو فرعونست در قحط آنچنانپیش موسی سر نهد لابهکنان
- M4:3622 چونک مستغنی شد او طاغی شودخر چو بار انداخت اسکیزه زند
- M4:3623 پس فراموشش شود چون رفت پیشکار او زان آه و زاریهای خویش
- M4:3624 سالها مردی که در شهری بودیک زمان که چشم در خوابی رود
- M4:3625 شهر دیگر بیند او پر نیک و بدهیچ در یادش نیاید شهر خود
- M4:3626 که من آنجا بودهام این شهر نونیست آن من درینجاام گرو
- M4:3627 بل چنان داند که خود پیوسته اوهم درین شهرش بُدست ابداع و خو
- M4:3628 چه عجب گر روح موطنهای خویشکه بُدستش مسکن و میلاد پیش
- M4:3629 مینیارد یاد کین دنیا چو خوابمیفرو پوشد چو اختر را سحاب
- M4:3630 خاصه چندین شهرها را کوفتهگردها از درک او ناروفته
- M4:3631 اجتهاد گرم ناکرده که تادل شود صاف و ببیند ماجرا
- M4:3632 سر برون آرد دلش از بخش رازاول و آخر ببیند چشم باز