O'qish› Daftar 1› Hudhud va Sulaymon qissasi. Qazo kelganda ravshan ko'zlar qanday berkilishini bayon etish› Bayt 1217
M1:1217 — از تکبّر نه و از هستی خویش / بهر آن تا ره دهد او را به پیش
M1:1217
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
پرندگان در برابر سلیمان هنر خود را نه از روی غرور، بلکه برای جلب توجه و راه یافتن به درگاه او عرضه می‌کردند.
در این بخش از داستان، پرندگان در محضر حضرت سلیمان گرد آمده‌اند و هر یک توانایی‌ها و هنرهای خود را به نمایش می‌گذارند. مولانا بلافاصله توضیح می‌دهد که این خودستایی و تعریف از خویش، از سر کبر و خودخواهی نیست. انگیزهٔ پرندگان، خودنمایی و فخرفروشی نیست، بلکه امیدی است برای کسب جایگاهی بهتر و نزدیک‌تر شدن به شاه.
این بیت یک نکتهٔ روانشناختی و اخلاقی ظریف را بیان می‌کند: نیت و انگیزهٔ یک عمل، ماهیت آن را دگرگون می‌سازد. «عرضه کردن خود» که معمولاً نشانهٔ «هستی» و خودبینی (مفاهیمی مذموم در عرفان) است، در اینجا عملی موجه و حتی ضروری تلقی می‌شود. همان‌طور که در بیت بعدی مولانا مثال می‌زند، برده‌ای که می‌خواهد ارباب خوبی او را بخرد، بهترین هنرش را عرضه می‌کند. هدف، رسیدن به یک مقصود بالاتر (خدمت به سلیمان نبی) است، نه ارضای نفس. بنابراین، این خودستایی، ابزاری برای رسیدن به وصال و تقرب است، نه حجابی برای دور ماندن.
- هستی خویش
- خودبینی، خودمحوری، احساس وجود مستقل از خدا، منیت
- بهر
- برایِ، به خاطرِ
- ره دهد او را به پیش
- او را به حضور بپذیرد، به او مقام و جایگاهی نزدیک‌تر بدهد
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.