O'qish› Daftar 1› Ma sha Alloh kana (Alloh xohlagan narsa bo'ladi) tafsiri› Bayt 1903
M1:1903 — باغ دل را سبز و تر و تازه بین / پر ز غنچه و ورد و سرو و یاسمین
M1:1903
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
به درون خودت نگاه کن و ببین که باغ دل تو نیز، همچون طبیعت در فصل بهار، می‌تواند همیشه سرسبز و پر از گل و شکوفه باشد.
این بیت در ادامه‌ی تشبیه حالات درونی انسان به فصل‌های سال می‌آید. مولانا درست قبل از این بیت می‌گوید که در وجود تو پیوسته خزان و بهار در حال آمد و شد است. سپس از ما می‌خواهد که به این بهار درونی، یعنی «باغ دل»، توجه کنیم.
این باغ استعاره‌ای است از عالم معنا و روح انسان. همانطور که خداوند در بهار طبیعت را زنده می‌کند، می‌تواند در هر لحظه، دل انسان را نیز با معانی و احوالات معنوی، سرسبز و شکوفا سازد. مولانا با ذکر «غنچه»، «ورد» (گل سرخ)، «سرو» و «یاسمین» تصویری زنده و کامل از یک باغ بهشتی در درون انسان ترسیم می‌کند. این باغ، برخلاف باغ‌های بیرونی، اسیر خزانِ ناامیدی و مرگ نمی‌شود، مگر آنکه انسان از منبع حیات‌بخش آن غافل بماند.
پیام اصلی این است که به جای جستجوی زیبایی و زندگی فقط در دنیای بیرون، به عالم غنی و پرطراوت درون خود بنگریم. این همان بهاری است که با فرمان الهی، از «عدم» یأس و پژمردگی به «هستی»ِ شادی و معرفت می‌رسد.
- ورد
- گل سرخ، گل محمدی
- یاسمین
- گل یاسمن، یاس
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.