M1:2191 — پیر لرزان گشت چون این را شنید / دست می‌خایید و بر خود می‌طپید

این بیت، نقطهٔ عطف درونی داستان مطرب پیر است. او تا لحظاتی پیش، خود را گناهکاری مطرود می‌دید که از ترس «محتسب» (عمر) به خود می‌لرزید. اما اکنون لرزش او از جنس دیگری است؛ لرزی که از هیبت و عظمت لطف ناگهانی خداوند برمی‌خیزد.

«دست خاییدن» در ادبیات فارسی کنایه‌ای رایج از نهایت حسرت و پشیمانی است. پیرمرد از یک عمر غفلت پشیمان است؛ عمری که به جای توجه به «شاه»، به «حجاب» (یعنی ساز چنگ) مشغول بوده است. پیام الهی همچون آینه‌ای در برابر او قرار گرفته و به او نشان می‌دهد که معشوق حقیقی همیشه به یاد او بوده، در حالی که او در غفلت به سر می‌برده است. این آگاهی ناگهانی، وجود او را به هم می‌ریزد و او را به بی‌قراری و اضطراب می‌کشاند. این واکنش، نه از ترس مجازات، که از شرمندگی در برابر محبت بی‌دریغ پروردگار است.