M1:2199 — آه کز یاد ره و پردهٔ عراق / رفت از یادم دمِ تلخِ فراق

این بیت بخشی از زاری و توبه‌ی موسیقیدان پیر است. او پس از شنیدن ندای غیبی و رویارویی با عمر، به گذشته‌ی خود می‌نگرد و درمی‌یابد که تمام عمرش را صرف هنر و موسیقی کرده است. او از «ره و پرده‌ی عراق» نام می‌برد که یکی از مقام‌های موسیقی سنتی است. این مقام برای او نماد تمام دنیای هنری‌اش است؛ دنیایی که گرچه زیبا بود، اما حجابی شد بین او و حقیقت.

در عرفان مولوی، احساس «فراق» یا جدایی از اصل الهی، نیروی محرکه‌ی اصلی سالک در مسیر معنوی است. این همان دردی است که «نی» در ابتدای مثنوی از آن شکوه می‌کند. موسیقیدان اکنون متوجه شده که لذت‌ها و ظرافت‌های هنرش، این درد مقدس و بیدارکننده را در وجود او تسکین داده و او را از یاد هدف اصلی زندگی غافل کرده است. موسیقی به جای آنکه نردبانی به سوی معبود باشد، برای او به یک سرگرمی و حجاب تبدیل شده بود و او اکنون بر این عمر از دست رفته افسوس می‌خورد.