M1:560 — از سَرِ اکرام و از بهر خدا / بیش ازین ما را مدار از خود جدا

此节诗句是鲁米讲述的“犹太国王与伪善维齐尔”故事中的一个关键时刻。维齐尔为了欺骗基督徒，假扮成一位极其虔诚的圣人，在赢得了他们的信任后，又突然退隐修行（خلوت），以此来加深他们对他的依赖与崇拜。

这句诗是那些被蒙蔽的追随者发自内心的呼喊。他们已经将维齐尔视为自己唯一的精神向导，如同“盲人的手杖”（M1:559）。他的离去让他们感到被抛弃，陷入了灵性的黑暗。因此，他们的恳求带有一种绝望的紧迫感。“出于敬意”（از سر اکرام）表达了他们对这位“圣人”的崇敬，“为了上帝”（از بهر خدا）则将他们的请求提升到了神圣的层面，他们相信让信徒与导师分离是违背神意的。

然而，在整个故事的讽刺框架下，这句充满真挚情感的诗句恰恰凸显了这场骗局的悲剧性。追随者们越是虔诚地哀求，维齐尔的阴谋就越是成功。鲁米在此处描绘了一种危险的依恋：当追随者将他们的信仰完全寄托于一个凡人身上，而不是直接与神连接时，他们就极易受到操控与误导。这句诗既是信徒们痛苦的呐喊，也是对盲目崇拜的警示。

این بیت بخشی از التماس‌های مریدانی است که فریب وزیر مکار را خورده‌اند. وزیر برای محکم کردن جایگاه خود و عمیق‌تر کردن وابستگی مردم، به بهانۀ ریاضت به خلوت رفته و از آنها دوری گزیده است. این جدایی باعث آشفتگی و بی‌قراری مریدان شده و آنها را به مرز دیوانگی کشانده است.

در این بیت، زبان مریدان بسیار عاطفی و ملتمسانه است. آنها با دو دستاویز به مرشد دروغین خود متوسل می‌شوند: یکی «اکرام» یا بزرگواری خود او، و دیگری «بهر خدا» یعنی سوگند دادن او به امری مقدس. آنها می‌گویند اگر برای ما ارزشی قائل نیستی، لااقل به خاطر خدا این جدایی را تمام کن. این خواهش نشان می‌دهد که آنها وزیر را نمایندهٔ خدا و راهنمای معنوی خود می‌دانند و نبودش را معادل تاریکی و گمراهی می‌بینند، همان‌طور که در بیت قبل او را «نور» و «عصاکش» خود خوانده‌اند. مولانا با این تصویرسازی، عمق فاجعهٔ وابستگی کورکورانه به یک راهنمای دروغین را به نمایش می‌گذارد.