M1:564 — کین چه بدبختیست ما را ای کریم / از دل و دین مانده ما بی تو یتیم

这句诗是故事中被迷惑的信众们发出的哀叹。他们所敬仰的“圣人”（实为诡计多端的维齐尔）已闭关修行四十多天，拒绝与他们见面。信众们感到被抛弃，他们的精神世界陷入了巨大的混乱与痛苦。

诗句的核心意象是“یتیم” (yatīm)，即孤儿。在苏菲语境中，这不仅仅指失去了父母的孩子，更深刻地指向一种精神上的失怙状态。信众们感到他们的“心” (دل) 和“信仰” (دین) 都失去了引导和滋养的源泉。心，代表情感、直觉和内在生命；信仰，则代表他们赖以安身立命的整个精神框架。没有了导师，这两者都变得脆弱、无依无靠，仿佛成了在世上漂泊的孤儿。

这句哀求充满了真挚的情感，但也揭示了他们信仰的脆弱性——它完全依附于一个外在的人物，而不是植根于内在的体验或与神的直接联系。鲁米在此处巧妙地描绘了一种危险的崇拜形式：当追随者将导师神化，视其为与神沟通的唯一管道时，一旦导师“缺席”，他们的整个信仰体系便会面临崩溃的危险。这正是维齐尔的计谋所在：通过制造这种极度的依赖和渴望，他能够更牢固地控制这些信众。

این بیت بخشی از زاری و التماس مریدانی است که فریب وزیر یهودی را خورده‌اند. وزیر پس از جلب اعتماد کامل مردم، خود را در خلوت حبس کرده و مریدان که به او وابستگی شدید عاطفی و معنوی پیدا کرده‌اند، در فراق او بی‌تاب شده‌اند.

آنها در این بیت اوج استیصال خود را بیان می‌کنند. او را «کریم» و بزرگوار می‌خوانند که نشان از عمق باورشان به قداست دروغین او دارد. سپس وضعیت خود را «بدبختی» توصیف می‌کنند. نکتهٔ کلیدی در مصراع دوم است: «از دل و دین مانده ما بی تو یتیم». یتیم، کودکی است که پدر و سرپرست خود را از دست داده و بی‌دفاع و سرگردان است. مریدان می‌گویند غیبت این مرشد دروغین، آنها را نه تنها از یک جنبه، بلکه از دو جنبهٔ اساسی «یتیم» کرده است: هم از «دل» (احساسات، آرامش درونی، شور و حال معنوی) و هم از «دین» (راه و رسم، ایمان، هدایت). آنها احساس می‌کنند که بدون او، هم تکیه‌گاه عاطفی و هم راهنمای ایمانی خود را از کف داده‌اند.

مولانا با این تصویرسازی دقیق، روانشناسی وابستگی کورکورانه به یک قطب معنوی را نشان می‌دهد. این بیت، فریاد انسانی است که تمام هویت معنوی و عاطفی خود را به یک شخص گره زده و اکنون با غیبت او، احساس پوچی و یتیمی مطلق می‌کند.