M1:585 — چارپا را قدر طاقت بارْ نِهْ / بر ضعیفان قدر قوّت کارْ نِهْ

این بیت بخشی از گفتگوی مریدان با پیرشان است. شاگردان از آزمون‌های سخت و رفتارهای به ظاهر متناقض و جفاکارانه‌ی مرشد خود به ستوه آمده‌اند و از او می‌خواهند که با آن‌ها مدارا کند.

آن‌ها با استفاده از یک مثال ساده و ملموس، حرف خود را بیان می‌کنند: همان‌طور که هیچ‌کس بر یک حیوان باری بیش از توانش نمی‌گذارد، در عالم معنا و سلوک نیز باید با شاگردان ضعیف و مبتدی به اندازه‌ی ظرفیت روحی و معنوی‌شان رفتار کرد. تحمیل تکالیف سنگین بر سالکی که هنوز آمادگی ندارد، نه تنها به رشد او کمکی نمی‌کند، بلکه می‌تواند او را از پای درآورد و از راه به در کند. این اصل «تناسب تکلیف با طاقت» یکی از اصول مهم در تربیت عرفانی است که مریدان در اینجا به استاد خود یادآوری می‌کنند.