O'qish› Daftar 2› Umar (roziyallohu anhu) davrida bir kishining xayolni hilol deb oʻylashi› Bayt 121
M2:121 — راست کن اجزات را از راستان / سر مکش ای راسترو ز آن آستان
M2:121
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
برای اصلاح درون و زدودن کژیها و خطاهای ادراک، باید به انسانهای کامل و راهنمایان معنوی پناه برد و از همراهی و راهنمایی آنان سرپیچی نکرد.
این بیت نتیجهگیری اخلاقی داستان مردی است که به خاطر یک تار موی کج در ابرویش، خیال خود را به جای هلال ماه میدید. مولانا از این داستان کوچک، یک اصل بزرگ عرفانی را استخراج میکند: همانطور که یک نقص جزئی میتواند کل دید انسان را مختل کند، کژیها و انحرافات درونی نیز حجاب حقیقت میشوند.
راه حل چیست؟ مولانا میگوید اصلاح این «اجزای کج» درونی به تنهایی ممکن نیست. همانطور که یک ترازوی نادقیق را با یک ترازوی دقیق تنظیم میکنند، انسان نیز برای «راست» شدن و یافتن استقامت، باید خود را با «راستان» یعنی اولیاء و راهنمایان الهی هماهنگ کند. مصراع دوم یک هشدار است: ای کسی که ادعای راستی و درستی داری و میخواهی در مسیر حق باشی (ای راسترو)، هرگز از آستان و محضر این راهنمایان حقیقی روی برنگردان و خود را بینیاز از آنها ندان. پناه بردن به این «آستان»، شرط اصلی برای اصلاح دید و درک حقیقت است.
- اجزات
- اجزای وجود تو، کنایه از ابعاد درونی، اخلاق و باورهایت
- راستان
- انسانهای درستکار، اولیای الهی، راهنمایان معنوی
- سر مکش
- روی برنگردان، سرپیچی نکن، ترک نکن
- راسترو
- کسی که در راه راست و درست حرکت میکند
- آستان
- درگاه، پیشگاه، کنایه از محضر و همراهی
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.